Reeks van Lotje

Amateur

Reeks van Lotje
De reeks van Lotje:

“Ik weet het niet meer, meneer. Het is al een poos dat ze zich onfatsoenlijk gedraagt. Vroeger haalde ze louter kattenkwaad uit. Inmiddels kan je spreken over seksschandalen.
Zelfs op school klagen ze over haar onstuimigheid. Ze is echt onrustig.
Ze is geen kind meer! Ze is een rebelse puber geworden! Nog meer dan dat: de leerkrachten op school vinden haar gedrag niet meer kunnen. Ik heb haar goed willen opvoeden. Waar haalt ze die streken toch vandaan? Zij is steeds de aanstichter van absurde toestanden. Dagelijks staan er nota’s in haar agenda. Soms wel meer dan één.
Wat er in haar omgaat… Ik weet niet wat er in haar omgaat! Ze is zo moeilijk in te schatten. Haar onvoorspelbaarheid is bijna gevaarlijk te noemen. Op school weet ze de dressingscode voortdurend aan haar laars te lappen. Haar rokje is altijd veel te kort. Als ze haar daarover aanspreken, zegt ze simpelweg dat hij gekrompen is.
Op een dag kwam ze zelfs aan met hieltjes. Ik vermoed dat ze mijn schoenen had geleend. Ik weet het niet zeker omdat ze die dingen stiekem doet. Ze is nooit een grote prater geweest. Vroeger had ik enigszins vat op haar maar nu kan ik niet meer in haar hoofd kijken.
Zou het aan mij liggen? Heb ik haar niet goed opgevoed? Soms denk ik weleens dat het komt omdat ze nooit een vader gekend heeft.
Enkele weken terug galoppeerde ze met een rode jurk waar ze al minstens twee jaar was uitgegroeid. Hij kwam net onder haar kont. Mijn buurvrouw zei dat ze haar man probeerde te verleiden. Ze liep langs hun oprit waar ze zich per ongeluk liet vallen. Ze kon goed zien dat dit puur opzet was. Haar jurk schoof omhoog zodanig dat haar slipje te zien was. Meteen grijnsde ze naar haar man die de auto aan het wassen was. Begrijp je me nu? Je moet echt met haar praten!”

Meneer De Witte knikt en zegt dat hij zijn best zal doen haar te helpen.

De volgende avond arriveert Lotje.

“Zo… jij bent dus Lotje?”
Het kind rechtover hem knikt grijnzend.
Hij kijkt haar bedachtzaam aan. Ze lijkt de onschuld zelve.
Om meteen aan de slag te gaan, haalt hij een boek tevoorschijn. In het boek staan abstracte afbeeldingen. Het is een van zijn traditionele manieren iemand te laten praten. Hij slaat het boek willekeurig open.
“Lotje, ik zou graag willen dat je de platen die je ziet beschrijft. Op zich stellen ze niets voor maar misschien stellen ze voor jou wel iets voor? Je eerste gedacht is het belangrijkst. Je zegt gewoon waaraan je denkt.”
Het kind knikt en kijkt aandachtig naar het plaatje. Op de pagina staan ronde objecten. Je zou druppels kunnen zien of misschien ovalen. Het gaat erom wat zij ziet.
De psycholoog wacht geduldig.

Opeens schraapt ze haar stem:
“Het doet me denken aan jantje uit de klas. Als hij voor me zit zie ik meestal de helft van zijn bips. Zijn broeken zakken steeds af.
Hij knikt bedachtzaam en slaat enkele pagina’s om.
“Wat zie je hierin?”
“Het doet me denken aan de buurman. S ‘avonds vergeet hij steeds zijn licht uit te doen en volgens mij rookt hij enorme dikke sigaren!” antwoord ze deze keer meteen.
Meneer de Witte kijkt mijmerend.
“Waarom kijk je naar hem?” vraagt hij meteen.
“Weet ik niet…” antwoord ze gelaten.
“Misschien vind ik het gewoon leuk om hem te bespioneren?”
Niet wetend wat hij daarover denken moet, slaat hij meteen weer een pagina om.
Meteen verteld ze wat ze ziet:
“Deze doet me denken aan Mevrouw De Letter. Volgens mij draagt ze nooit een beha.
“Het doet jou helemaal niet aan iets anders denken?”
“Ik zie dat niet meteen in die tekening. Ben je met me aan het sollen of zie je dit echt?”
“Neen, ik zie dit echt!”
Hij schudt verbijsterd zijn hoofd. Hij weet niet hoe hij dit aanpakken moet. Het is een heel decadent onderwerp. Meteen begrijpt hij de ongerustheid van haar moeder.
“Jouw mama is heel bezorgd om je, zij vindt dat jij je niet goed gedraagt.” “Wat denk je daarvan?”
Lotje kijkt hem vragend aan.
“Ik zal je een voorbeeld geven: Waarom kleed je jezelf niet volgens de normen op school?”
“Dat doe ik wel! Ik begrijp niet waarover zij zich druk maken?!”
“Waarom is je rok dan steeds tekort en loop je op hieltjes?”
“Zoals ik al enkele keren zei: “Mijn rok is gekrompen! En over schoeisel staat niets in het schoolreglement.”
“Volgens je moeder ben je niet zo netjes en daag je mensen uit. Zoals de buurman?”
“Waarschijnlijk hoorde ze dat van de buurvrouw. Die ziet dingen die er niet zijn. Moet ik me daarover verantwoorden?”
De psycholoog denkt na. Ze ontkent alles en weet zich goed te verdedigen. Hij zou haar zo geloven maar hij denkt niet dat haar moeder zich onnodig zorgen maakt. Ze weet zich veel te goed te expliceren.
“Waarom zou de buurvrouw zoiets verzinnen?”
“Omdat het een jaloerse teef is!”
“Waarom is ze dan jaloers?”
“Omdat ze oud is en ze niet kan verdragen dat haar man naar jonger volk kijkt.” Klinkt ze hooghartig.
“Gluurt hij dan naar je?”
Hij vind het gesprek wel heel pikant worden.
“Gluren? Ja natuurlijk!” “Als ik lig te zonnen gaat hij steeds de hagen snoeien. Alsof ik niet door heb dat hij komt kijken naar mij…”

“Geniet je ervan dat hij naar je kijkt?” durft hij de volgende vraag stellen.
Ineens kleurt Lotje rood.
Enkele stille seconden verstrijken. Lotje lijkt niet van plan te antwoorden. Opnieuw neemt hij het woord:
“Volgens mij wind het je op dat hij naar je kijkt. Ik denk zelfs dat je expres gaat zonnebaden als hij in de tuin aan het werken is.”
Meteen schudt Lotje haar hoofd maar haar blozende wangen verraden haar.
“Je hoeft niet verlegen te worden. Je bent hier omdat ik je wil helpen.”
Even lijkt het of Lotje haar lippen stevig op elkaar knijpt. Hij beseft dat hij een heel gevoelige snaar geraakt heeft. Hij beseft dat hij haar zo kan breken. Dat vind hij een lekker gevoel. Alleen kan hij dat niet maken. Het is verdorie een kind die hij helpen moet!
Een lekker kind dan…
“Heeft de buurman ooit toenadering tot je gezocht?”
“Hoe bedoel je?” vraag ze meteen.
“Ik bedoel dat hij je op dat moment aanspreekt.”
Hij begrijpt meteen dat hij de vragen explicieter moet stellen.
“Eh, hij kijkt gewoon..”
“Hij kijkt naar je?” “Hij heeft je nog nooit aangesproken?”
“Nou, neen.. Hij kijkt naar me en glimlacht.”
“Dat vind je leuk?”
Ze verbijt letterlijk verder nog iets te vertellen. De verleiding haar straks te doen huilen is groot. Hij zou dat niet mogen doen. Hij moet louter zijn job doen. De macht die ze hem nu schenkt is moeilijk te weigeren.
“Je vind het leuk, niet?”
Ineens wellen tranen op en zegt ze: “ja”
“Dan loop je voortdurend opgewonden?”
Ze krimpt ineen en begint zacht te huilen.
Hij beseft dat hij te ver is gegaan en meteen krijgt hij spijt. Hij piekert hoe hij dit tot een goed einde afronden kan.
“Dat mag, daarover moet je niet schamen.”
Meteen kijkt ze hem aan.
“Is het dan niet erg?” vraagt ze.
“Neen, dat is menselijk.” antwoord hij.

“Ik zou één ding van je willen… Dat is dat als je de volgende keer komt er geen enkel nota meer in je agenda staat.” “Zou je dat kunnen?”
Lotje veegt meteen haar tranen weg en knikt.
“Ik zal het proberen, meneer.”

2. Turnles

Er is nog niet veel veranderd sedert ze naar de psycholoog was gegaan. Integendeel! Een dag later kreeg ze een nota betreft het sadistisch vernederen van een jongen. Als Lotje thuiskomt, smijt ze haar agenda op tafel. Haar moeder kijkt boos omdat ze weet wat dit betekent.
“Wat heb je nu weer uitgestoken?” vraagt ze gelaten.
Ze heeft het allang opgegeven om zich druk te maken over nieuwe nota’s.
Lotje schokschoudert.
“Lees maar.” Klinkt ze brutaal.
Haar moeder zucht en neemt tegen haar zin haar agenda. Soms heeft ze gewoon geen zin meer om op de hoogte te worden gebracht over haar onfatsoenlijkheden.

“klinkt niet goed, hé..” klinkt haar stem gebroken.
Lotje kijkt haar onschuldig aan.
Ze verteld haar dat ze niet mee wou turnen. Ze had gezegd tegen de turnleerkracht dat ze zich misselijk voelde. Ze ging op de bank zitten en keek naar de jongens en meisjes die rondjes liepen.
Opeens viel haar blik op Joske die helemaal rood aangelopen was omdat hij drie rondjes moest lopen. Aan de laatste ronde was hij helemaal bezweet.
Toen moest hij buikspieroefeningen doen en deed hij dat twee meter verder van haar. Ze zei dat hij haar uitdaagde. De inspanning op zijn gezicht was goed te lezen. Na twee set-ups liet hij zich neervallen.
Ze voelde een onweerstaanbare drang hem te vernederen. Ze liep naar hem toe en drukte haar hieltje op hem. De naald van haar hieltje prikte pijnlijk in zijn buik.
Ze vertelde hem dat hij een mietje was. Het was toch niet moeilijk enkele set-ups te doen? Waarom deed hij zo preuts?
Op dat moment vergat ze ook dat zij niet meedeed omdat ze geen zin had zich in het zweet te werken. Ze vond het leuker naar anderen te kijken.
Waarom wist ze niet goed. De anderen plaagden haar meestal…
Ook liet de turnleerkracht haar steeds harder sporten dan de anderen. Hij had een hekel aan haar en uitte zijn wraak door haar hard te laten zweten.
Joske keek haar angstig aan. Ze beval hem opnieuw drie set-ups te doen. Ondertussen keek ze de turnleerkracht uitdagend aan.
De turnleerkracht liep meteen naar haar toe en zijn hand petste hard op haar linker kaak.
“Je zou beter zelf eens moeite doen!” klonk hij boos.
Vervolgens vroeg hij haar agenda.
Boos liep ze naar haar rugzak en nam die. Ze smeet hem op de grond en zei dat hij de zoveelste nota mocht neerpennen.
Hij keek haar woedend aan.
“Jij verdient echt straf!”
Zonder een traan te verpinken, zei ze dat haar moeder dat wel beslissen zou. Ze gunde hem dat plezier niet!

Als ze opnieuw bij de psycholoog zit, kijkt ze hem niet aan. Ze weet goed genoeg dat ze in de fout gegaan was. Hij kijkt fronsend in haar agenda die ze van haar moeder moest afgeven.
Enkele stille minuten verstrijken en dan vraagt hij opeens of ze haar belofte vergeten was.
Lotje frutselt aan een los draadje van haar jurk. Ze kijkt hem niet aan en schokschoudert.
Opeens beveelt hij haar aan te kijken.
Als ze hem aankijkt, kijkt ze bang.
“Waarom doe je dat in hemelsnaam?”
Ze kijkt meteen weg en bijt op haar lip.
Meteen bonkt zijn hand op tafel.
“Antwoord!”
Als ze weer naar hem kijkt glanzen haar ogen van komende tranen.
“Het was sterker dan mezelf, meneer.”
Hij slaat afkeurende geluiden en zegt uiteindelijk dat ze eens echt zou moeten gestraft worden.
Meteen schudt ze haar hoofd.
“Neen, meneer…”
“Jawel, meisje! Je gaat meteen daar in de hoek staan.” zegt hij terwijl zijn vinger streng de hoek aanwijst.
“Dat doe ik niet!” klinkt ze ineens boos.
“Je gaat dat wel doen of ik sleur je er hardhandig naartoe!”
Pruilend schud ze haar hoofd.
“Ik wil niet! Ik ben trouwens geen vijf meer!”
“Neen, dat niet maar je gedraagt je even driftig als één van vijf jaar! In de hoek! Nu!”
Opeens staat ze recht en smijt ze haar stoel door de kamer.
“Ik ben nu weg! Ik wil een andere psycholoog!”
Even snel als haar stoel in beweging kwam, is hij opgestaan en grijpt hij haar vast.
“Je hebt geen keuze. Je moeder heeft me iets gevraagd.”
Ze gilt en zegt dat hij haar moet loslaten.
Als ze niet ophoudt met gillen, slaat hij zijn hand voor haar mond.
“Zwijgen en luisteren, jij!”
Hij sleurt haar naar de hoek en beveelt haar daar te blijven staan. Om zeker te zijn dat ze niet opnieuw gaat gillen pakt hij tape van een schapje boven haar en knipt daar een stuk af die hij meteen op haar mond plakt.
Dan gaat hij weer achter zijn bureau zitten. Lotje blijft wijselijk staan. Haar benen trillen en hij hoort zacht gesnik.
Hij voelt zich best schuldig maar ze maakt hem verdorie laaiend van woede.
Hij besluit haar lang te laten staan, al was het een uur. Ze moet even bezinnen.
Na twintig minuten schraapt ze haar stem.
“Je bent net zo’n sadist als de turnleraar!”
“Is dat zo? Waarom denk je dat de turnleraar zo boos op je is?”
Meteen realiseert hij dat hij in zijn onoplettendheid niet gezien heeft dat ze haar tape op haar mond had los geprutst.
“Had ik gevraagd dat je mag praten?” vraagt hij meteen.
Ze schokschoudert. Opnieuw heeft ze haar rebelse houding aangenomen. Ze had zich stil uitgehuild en besloot zich dan te vermannen.
“Ik heb nog veel werk met je maar luisteren zal je doen!” zegt hij dreigend.
Opnieuw schokschoudert ze.
Ze lijkt niet van plan te plooien.
De psycholoog besluit zich daarover niet druk te maken en haar heel kalm aan te pakken. Hij moest zijn frustratie maar zien in te tomen.
Hij staat op en loopt naar haar toe. Als hij vlak achter haar staat, fluistert hij stil in haar oor of ze niet nieuwsgierig is naar wat hij met stoute meisjes doet.
Hij ziet haar verkrampen. Meteen beveelt hij haar haar rokje uit te doen.
Lotje blijft verbijsterd staan. Hij besluit haar een handje te helpen en rukt haar rok naar beneden.
Haar ademhaling gaat sneller maar nog steeds beweegt ze niet. Dat vind hij een goed teken. Meteen trekt hij ook haar slipje omlaag.
“Blijft zo maar staan. Ik ga rustig van het mooie uitzicht genieten.”
Opnieuw gaat hij op zijn bureaustoel zitten.
Tot zijn vreugde trilt ze en hoort hij haar stil snikken. Misschien is deze aanpak veel doeltreffender dan met haar te praten.
Na een poos houden haar snikken op. Om te behoeden dat zich weer zal vermannen, loopt hij naar haar toe. In zijn hand heeft hij een latje.
“Denk je dat dit je straf is?” vraagt hij dreigend.
Ze schud meteen haar hoofd. Hij meent dat de haartjes in haar hals rechtkomen. Dat ze bang is, twijfelt hij niet aan.
Hij streelt over haar kontje. Lotje verkrampt.
“Je gaat tellen tot tien. Als je mistelt, beginnen we opnieuw.”
Hij heft zijn hand hoog en mept het latje stevig op haar kontje. Ze springt op en gilt.
“Ik heb niet graag dat je teveel geluiden maakt. Als je dat nog eens doet, beginnen we gewoon opnieuw.”
Lotje kreunt.
De lat raakt opnieuw haar bips en weer verspringt ze. Ze gilt opnieuw maar deze keer merkt hij dat ze haar gil probeert te smoren. Gelukkig verwacht hij geen klanten meer deze avond.
Drie slagen verder gilt ze niet meer maar staat ze heftig te beven. Inmiddels zoeken haar handen steun tegen de muur.
“Stilstaan!” zegt hij brutaal. Hij weet goed genoeg dat ze dat niet kan.
Na zo’n 15 meppen, zakt ze op de grond. Hij buigt zich voorover en wrijft in haar gezicht. Ze reageert niet. Hij trekt haar recht en legt haar over zijn schouder. In een kastje vind hij een deken die hij op de grond legt. Vervolgens legt hij haar daarop neer.
Hij heeft geen idee wanneer ze zal bijkomen. Maar als ze bijkomt, stuurt hij haar meteen naar huis. Ondanks haar brutaliteit weet hij zeker dat ze dit voor zichzelf zal houden.
Ze is even zwak als brutaal.

Deel 3: De godsdienstleraar

“Ik kan je niet verplichten andere schoenen te dragen maar het zou wel helpen.”
“Dat staat niet in het regelement!”
Lotje laat een kopie van het reglement zien waarin ze het stukje over uniformen gemarkeerd had.
“Je hebt gelijk maar als je problemen met Meneer De Ruiter vermijden wil, zal je daarop moeten letten. Ik ga je niet verdedigen maar wel beklemtonen dat het inderdaad niet kan. Als het moet maak ik een nieuw reglement op” klinkt de directeur kalm.
“De Ruiter moet zich aanpassen!”
Snel staat ze op en holt ze weg naar haar klas.
De directeur kijkt haar hoofdschuddend na. Hij zal dringend maatregelen moeten nemen.

In de klas kijkt De Ruiter geërgerd. Het geroezemoes wilt maar niet ophouden.

“Stilte! Wat is dit voor gedrag? Ik zit hier al een halfuur te wachten tot jullie rustig worden! Wat is eraan de hand?”
“Nou?!”
Niemand antwoordt.

“We gaan het vandaag hebben over het Victoriaanse tijdperk. Het is een mooi stukje die ik gevonden heb op Wikipedia. Meneer De Ruiter deelt de kopieën uit en gaat weer voor de klas staan om voor te lezen:
“In de Victoriaanse tijd was men zeer preuts. Niet voor niets staat de Victoriaanse tijd bekend als ‘de eeuw van de kuisheid’.
De Victoriaanse tijd was ook de periode van het kolonialisme, imperialisme en de sociale ongelijkheid. De stromingen van de romantiek, het communisme en het anarchisme ontstonden.
Elementen van de Victoriaanse levenshouding zijn: conservatisme, zelfvoldaanheid, strenge fatsoennormen, nuchterheid en humorloosheid. De gegoede burger gaf de toon aan vroomheid en ingetogenheid. Seksualiteit diende in het openbaar genegeerd te worden.”
Opeens houdt hij op met voorlezen en kijkt hij de klas rond. Daar betrapt hij Mieke en Lissa met praten. Hij trekt zijn wenkbrauw op en meteen zwijgen ze. Zijn blik vind Joske die zit te kauwen. Snel neemt Joske de kauwgom uit zijn mond. Liesje die zit te dromen kijkt op wanneer meneer De Witte haar streng aanstaart. Zijn blik kijkt afkeurend naar hieltjes die op en neer bewegen onder de bank naast Liesje.
Meteen kijkt hij boos.
“Ik ga even naar toilet. Ik wil dat de klas rustig blijft!”

“Heb je die affiches gezien?” vraagt Laura aan Stefanie.
Stefanie giechelt.

Als De Ruiter opnieuw de klas binnenkomt, is hij helemaal rood aangeslagen.
Meteen kijkt hij naar Lotje.
“Je agenda”!
“Waarom?” Vraagt ze onschuldig.
“Dat weet je goed genoeg!” “Sta op en kom mee naar de gang!”

Lotje volgt hem terwijl hij door de gang loopt. Aan het einde van de gang stopt hij en grist hij een affiche van de muur.
“Daar heb jij toevallig niets mee te maken?” vraagt hij boos.
Lotje kijkt aandachtig naar de affiche waarop een verbodsteken staat met een naaldhak. Daarnaast staat Meneer De ruiters hoofd geplakt op een priestergewaad.
“Geen idee, Meneer.” zegt ze terwijl ze hem onschuldig aankijkt.
Hij meent een kleine grijns rond haar lippen te zien. Boos kijkt hij haar aan.
“Ik weet zeker dat het jouw werk is!”
“Waarom zou ik dat gedaan hebben? Ik word steeds beschuldigd als er iets fout loopt!”
“Geef je rugzak! Nu meteen!”
Zuchtend loopt ze terug naar de klas. Enkele minuten later staat ze voor meneer De Ruiter met haar rugzak. Onmiddellijk maakt hij haar tas leeg. Hij vindt touw, zwarte tape, een MP3, een poppetje doorprikt met naalden en een katapult tussen haar mappen.
Ineens springt hij op. Hij vind de originele pagina die in de gang hing.
“Ik wist het!” klinkt hij bijna blij.
“Meisje, meisje, meisje. Deze keer zal je er minder goed vanaf komen. Dit is godslastering! Daar staan strenge straffen op. Daar bovenop, ontkende je alles. Leugens worden op school niet getolereerd!” zegt hij wijselijk.
“En nog eens daarbovenop kom je met een rugzak vol gijzelmateriaal naar school.” klinkt hij vals.
“Je begrijpt toch dat wij, leerkrachten, ook leerlingen zich niet meer veilig kunnen voelen? Hierover zal ik het moeten hebben met de directeur.” “Geef je agenda!”

“Ik geef toe dat die affiches van mij komen, maar die spullen in mijn rugzak zijn niet om te gijzelen. Je moet begrijpen dat ik touw meegenomen had omdat ik geen snelbinder op mijn fiets heb. Niet meer, omdat hij op school gestolen is. Je moet begrijpen dat ik die tape nodig heb om uitgerafelde boeken bij elkaar te houden. En dat poppetje met naalden is louter om mijn schooluniform te herstellen van losse naden.”
“En die affiches die overal rond hangen zijn om duidelijk te maken hoe belachelijk ouderwets u bent. We leven niet meer in een Victoriaans tijdperk, meneer!” klinkt Lotje brutaal.

“Agenda! Nu!”

“Je gaat wel!”
“Neen!”
“Je gaat nu al sleur ik je in de auto!”
“Neen!”
“Als je nog meer tegenwerkt, krijg je een week huisarrest!” klinkt haar moeder woedend.

Na een halfuur wachten, kijkt de psycholoog haar pas aan. Hij had tijd genomen haar agenda te raadplegen. Deze week had ze minstens drie nota’s gekregen. Afwachtend kijkt ze naar de frons tussen zijn ogen.
Even later neemt hij een rekenmachine uit de lade. Hij tokkelt enkele keren op de toetsen en kijkt op.

“Volgens mijn berekening heb je per week gemiddeld vier nota’s. Als ik het in percentage bereken, bestaat jouw agenda uit 75 percent nota’s.”
“Wat .. fascinerend…” mompelt ze in stil.
“Fascinerend? Ik zou het eerder verontrustend noemen.”
Lotje knikt en kijkt weg.

“Ik wil uw rugzak zien.”
Op school hadden ze meteen haar moeder aangesproken die rechtstreeks met haar naar de psycholoog was gereden.
Ze schudt haar hoofd.
Meneer De Witte staat op en neemt meteen haar rugzak. Hij neemt één voor één haar spullen uit haar rugzak. De katapult, poppetje doorzeeft met naainaalden, touw en tape legt hij netjes naast elkaar op tafel.
Opeens vind hij onderaan in haar rugzak ook een lingerie set.
“Ook dat nog?”
“Was je van plan de directeur ermee om te kopen?”
Lotje bloost.
“Neen, natuurlijk niet!” klinkt ze opeens.
“Waarom kocht het je dan? Het etiketje hangt er nog aan.”
“Ik kocht het niet… ik stal het.”
“Stelen doet je ook? Dat is straf!”
Lotje slikt.

“Kleed je uit”. beveelt hij opeens.
“Neen!”
“Ik wil dat je je nu uitkleed.” Herhaalt hij opnieuw.
“Neen!”
“Nu!”

Als Lotje geen aanstalten maakt om recht te staan, staat hij op.
Meteen grijpt hij haar vast aan haar keel en zegt hij dat ze naar elk woord dat hij zegt, moet luisteren.”
Lotje schrikt.
Haar handen beven als ze onder zijn toezicht haar bloes losknoopt en haar rok uitdoet.
“Alles!”
Terwijl ze naar de grond kijkt, maakt ze haar beha los en stapt ze uit haar slipje. Meteen slaat ze haar hand voor haar kutje.
“Trek nu maar dat nieuw setje aan.” Klinkt hij vervolgens.
Blozend neemt ze het lingeriesetje van zijn bureau en trekt deze snel aan.

“Niet slecht!” klinkt hij keurend terwijl hij haar aandachtig bekijkt.
Lotje durft hem niet aan te kijken. Haar benen trillen.
“Wie was je van plan daarmee te verleiden?” vroeg hij.
“Niemand…”
“Waarom stal je het dan?”
“Het was zo makkelijk… Het was zo stout…”
“Dat je graag stout bent, heb ik al even door.”
“Weet je wat? Ik maak er een foto van. Zo’n mooi meisje met zo’n mooie lingerie aan zie ik niet dagelijks!”
Lotje kijkt verschrikt op.
“Neen, Meneer! Doe het niet! Alsjeblieft?!”
De psycholoog die inmiddels zijn GSM al bij de hand heeft, kijkt haar aandachtig aan.
“Waarom doe je het dan?”
“Sorry, Meneer….”

“Je mag daar opnieuw in de hoek staan.”
Tranen springen opnieuw in haar ogen maar meteen loopt ze naar de hoek toe die hij aanwijst.
Ze had dan toch iets geleerd vorige keer bedenkt hij.
“Op je knieën en handen in de nek.”
“Je spreekt pas als ik je daar toestemming voor geef.”

De reden dat hij haar weer in de hoek laat staan is dat hij een enorme erectie heeft. Dit kan hij niet maken, dit mag niet. ..
Na twintig minuten krijgt hij zich weer onder controle.
Hij roept haar.
Lotje wandelt naar hem toe en wil zitten in de stoel rechtover zijn bureau.
“Hier komen, bij mij.”
Meteen als ze voor hem staat, grijpt hij haar bij de haren.
“Je gaat nu iets doen wat ik zelfs niet goedkeur maar wat jij wel veroorzaakt.”
Hij trekt zodanig aan haar haar dat ze moet knielen.
Lotje huilt en beeft omdat ze geen controle heeft over de situatie.
Hij trekt zijn gulp open en trekt haar bij haar haren dichter naar hem.
“Je gaat me pijpen.”
Verbaast kijkt ze hem aan. Ze lijkt echt niet te weten wat hij bedoelt.
Hij duwt haar hoofd tegen zijn eikel en verteld haar dat ze daaraan zuigen moet.
“Je grote mond kan ook voor andere dingen nuttig zijn.”
Lotje kijkt hem ongelofelijk aan.
“Zuigen, slet!”
Zijn hand wringt haar mond open en duwt dan haar mond over zijn pik.”
“Dat bedoel ik dus…”
Haar lippen omklemmen zijn pik maar weten duidelijk niet wat ze moeten doen. Hij duwt zijn pik terwijl hij haar nog steeds vast heeft aan haar haren verder in haar mond.
Met beide handen omklemt hij haar hoofd en stoot diep. Ze kokhalst maar daar houdt hij geen rekening mee. Hij neemt haar zo diep en ze kokhalst zoveel dat haar weerstand het opgeeft en hij haar als een kut neuken kan.
Als hij klaarkomt, spuit hij diep in haar keel.
“Mooi zo”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir